Pre/corso/week

Het is corsoweek geworden, we hebben er veel zin in en het gaat weer een mooi corso worden.

Maar voor het zover is zijn er veel mensen al een poosje aan de slag. Als bestuur bepalen we het thema voor een corso ruim voor het corso van het lopende seizoen, waardoor ik dat thema tijdens de opening (in Noordwijkerhout) bekend kan maken. Dan kan iedereen alvast gaan nadenken, tijdens het genieten van weer het mooiste corso ooit. Dus, ruim een jaar voordat een corso rijdt, wordt er al aan gedacht en g
ewerkt. Maar in het jaar zelf zijn we er een soort van continu mee bezig. Een vergunning aanvragen, begin maar op tijd. Alweer enkele jaren geleden hebben we afgesproken de vergunningsaanvraag (welke, want we hebben er diverse nodig, nou de grootste van het corsorijden zelf op de zaterdag (en vrijdagavond) door de Bollenstreek) begin september te doen. Dan heeft men tijd genoeg om die vergunning dan begin december te kunnen verlenen. En wij weer tijd genoeg om met alle zaken rekening te houden. Dit jaar kwam die vergunning trouwens ergens half maart, maar dat had weer alles van doen met de fusie van de ambtelijke organisatie van Teylingen, Lisse en Hillegom, want Teylingen is de penvoerder van de Bollenstreekvergunning. Genoeg daarover, we zijn allang blij dat dit vergunningsproces, nadat we zo’n tien jaar geleden plots met alle wijzingen werden geconfronteerd, redelijk vlotjes verloopt en in ieder geval in nauwgezet overleg met alle betrokkenen. Er is het nodige sturen in nodig, maar ook dat gaat inmiddels redelijk vlotjes, in het kader van Naar elkaar luisteren.

Al 13, the rest is yet to come

Deze twee deden het wel

Vele, vele meters tape

Laat ik de rest van die activiteiten in zo’n corsojaar voor dit moment dan verder maar even overslaan en me focussen op de pre-corsoweek. Want al denk je dat door die lange voorbereiding(stijd) er niet zo veel meer hoeft te gebeuren in de pre-corsoweek, niets is minder waar.  Allereerst moet er het nodige worden voorbereid voor de bouw zelf. De gehele hal, die in de winter tennishal is en in de zomer bollenexporthal, moet worden omgevormd tot corso-opbouwhal. Bijna 5000 meter-2 (vierkante meter dus) sappakkenmateriaal wordt uitgerold over die vloer, nadat er eerst een houten laag is neergelegd met daarover een laag plastic folie. Dat sappakkenmateriaal moet dan ook nog eens goed aan elkaar vastgeplakt worden, anders rolt het op en struikelt eenieder erover. De rollen sappakkenmateriaal waren dit jaar in plaats van 120 cm of 90 centimeter slechts 60 centimeter. Dus veel meer uitrollen en vastplakken. Maar liefst 20.000 m-1 (strekkende meter dus) plakband en duct-tape is uitgelopen. Dus 20 km lopen voor de plakband-jongens.

En maar lopen

Daarna kunnen dan de praalwagens naar binnen, hun positie innemen om straks door al die mensenhanden met bloemen gestoken te worden. Alle praalwagens verzamelen dus. Allemaal? Nou ja, als het goed is wel, maar het was niet helemaal goed. Daar waar we van 16-18 oude (Fiat’s uit de jaren 70) tractoren teruggegaan zijn naar nog maar drie (vanwege de nieuwe onderstellen die met moderne aggregaten worden aangedreven), juist een van die drie oude beessies begeeft het en staat zelfs nu nog buiten. Moet dinsdagochtend snel in de reparatie.

Vele handen...

Maar de rest staat er en de diverse stekersverenigingen zijn al bezig met hun voorbereidingen. Kleuren markeren, letters uitzetten met naalden, zijde bevestigen waar niet gestoken hoeft of kan worden, staal verven en niet te vergeten, de cateringhoek inrichten. Want die verenigingen denken ook echt aan alles om het hun vrijwilligers het zoveel mogelijk naar de zin te maken. En wij doen dat dan ook weer, hoewel we om alles in goede banen te leiden, best wel een beetje streng moeten zijn op een aantal gebieden. Veiligheid bijvoorbeeld, de beschikbaarheid van bloemen en daarmee dus het uitgiftebeleid van die bloemen, het parkeren (want ook al zijn we blij met alle hulp, we maken gebruik van een mooie hel waar ook nog gewerkt wordt door de eigenaar die er zijn brood mee verdient, plus dat we al die bezoekers ook de gelegenheid willen geven (dat parkeren is dus wel eens een “dingetje” dus)), etc.

Dan nog even over die bloemen zelf, altijd weer spannend, zeker in de pre-corsoweek. Een dag of tien voor de aanvang van het steken komen de eerste bloemen in de cel. J ). Het zag er allemaal erg voorspoedig uit, het seizoen liet geen gekke dingen zien. Totdat het erg lekker weer werd, voor de mensen dan. De bloemen gingen hard bloeien, te hard voor het mooie. En omdat het allang wat droog is, hadden ze niet zoveel droge-stof (jargon, ik weet het). Dus we hebben goed moeten selecteren, diverse velden moeten afwijzen en zijn stap voor stap naar boven gegaan, naar Kennemerland, de omgeving van Heemskerk, naar Bergen en omgeving en zelfs richting de Kop van Noord-Holland. Maar, erg is dat allemaal niet, want wat zijn afstanden nu in Nederland. Inmiddels staat een groot gedeelte van de bloemen in de cel, hebben we een paar mooie en bijzondere nieuwe soorten en hebben we nog een paar dagen in de echte corsoweek om aanvullend op dat we wat we al hebben nog bij te koppen.

Waar blijft het transport?

Ook dat gaat niet vanzelf, daar zijn weer veel handen bij nodig om ze van de planten/bollen te halen en in kratten te doen, waarna ze van het land kunnen worden gehaald. In die kratten staan ze dan rustig in de cellen te wachten op wat komen gaat. En er is altijd wel weer wat met die bloemen (en anders bedenken we wel wat.

Zo, die staan binnen.

Kortom, het wordt weer het mooiste corso ooit.

En weer een

Prijswinnaar (3e) Noordwijk

die naar de annalen kan. Als geslaagde editie, Flowers & Fashion. Wanneer je zo’n thema bedenkt, heb je wel het idee dat het een mooie editie kan worden, maar dat moet nog wel waargemaakt worden. En het is zeker gelukt deze keer. Heel bijzondere wagens kwamen voorbij, met een knipoog of knipoogje naar het thema af en toe, maar kniesoor die daarop let. Over het algemeen was dat geen probleem (en ik denk sowieso niet zo graag in problemen). Ook bij de luxe wagens (ja, zelfs de vuilniswagen noemen we zo) mooie uitvoeringen, maar daar zou de link met het thema vaak toch wel wat nadrukkelijker kunnen. Waar je dat thema weer wel goed terug ziet komen, is in de diverse kindercorso’s. Soms subtiel, soms erg uitbundig, maar wel meestal meegenomen in de ontwerpen... Knap van al die kindjes (en soms hun ouders J ).

De Haarlemse bloemenmeisjes (in de ruststand) met kleding over de afgelopen 60 jaar

Vooral in Haarlem, waar ik zondag tussen de buitjes (het waren er niet zoveel maar dan wel echt effe heftig) door genoot, was er ook in de belendende activiteiten veel van het thema te zien: een etalagewedstrijd, een jurkenontwerpwedstrijd, de bloemenmeisjes (in kleding van 60 jaar terug tot nu).

We hebben een mooi corsojaar (en mooie corsoweek) achter de rug. De opbouwdagen waren gezellig, er is hard gewerkt en er kwamen veel mensen kijken. Vooral op vrijdagochtend was het eens gestage stroom van (bussen (Dolf zou ze touringcars noemen) en) mensen die de weg naar Sassenheim wisten te vinden. Met een goede kwaliteit en beschikbaarheid van de bloemen sta je al snel 1-0 voor. Het transport op de vrijdagmiddag naar Noordwijkerhout begon wat stroef, vanwege het feit dat enkele praalwagens moeite hadden op gang te komen. Dat verstoort dan wel het verkeer enigszins. Er wordt dan snel geroepen: liever nu dan rijden het corso, wat natuurlijk waar is, maar ik vind  toch dat we (met onze technische mensen) dit moeten gaan zien te voorkomen. Komt effe te vaak voor.

Het verlichte corso in Noordwijkerhout bracht een behoorlijke mensenmassa op de been, die de kou wist te trotseren. Want een beetje fris was het wel. Het verliep goed, geen auto’s die in de weg stonden (maar ja, die gele wegsleepjongens waren dan ook zo dreigend aanwezig, je laat het wel uit je hoofd (hoewel…)). Met een leuke openingsbijeenkomst, waar Edwin Oudshoorn met trots en enthousiasme over zijn afkomst en de Bollenstreek verhaalde. Hij had nog een hele klus aan het doorknippen van het lint. Er was dan ook een stevig doorkniplint in elkaar gedraaid. Was goed dat de gouden schaar die hij als couturier gebruikte goed scherp gemaakt was.

Tja, aan alles komt een einde, wachtend op hun sloop

En dan de zaterdag, beetje bang gemaakt voor het weer en door de weersverwachtingen, viel dat op zich nog wel mee (tenminste, wanneer je van dat erge uit ging). Het was best koud, daar niet van, maar daar was een ieder voor gewaarschuwd en op gekleed. Slechts een enkele korte (en ’s ochtends wel hevige) bui, die de pret niet mocht drukken. De mensen werden in grote getale op de been gebracht. Zodanig dat in de loop van de dag het bordje VOL aan de Bollenstreek werd gehangen. En da’s dan best weer jammer. Want het klinkt wel stoer, maar ik geef liever zo veel mogelijk mensen de gelegenheid te genieten van de Bollenstreek en het bloemencorso. Vandaar dat ik inmiddels in enkele interviews al heb aangegeven dat we aan drukte-management zullen moeten gaan doen. Vertellen dat het corso van vroeg tot laat mooi is. De mensen dus eerder de streek in krijgen (of later), om zo te spreiden, de wegen langer begaanbaar houden, meer parkeermogelijkheden benutten. En ook denk ik dat er veel meer OV-mogelijkheden zijn. Er zijn tenslotte niet voor niets drie treinstations in de Bollenstreek en ook al liggen die niet heel dicht bij de route (hoewel, die van Voorhout wel, want dat zorgt maar liefst 12 keer voor een verstoring van totaal 27 minuten van de route, door dichtgaande spoorbomen), je kunt op die manier redelijk eenvoudig in de buurt van het corso komen. Samenwerking met NS?

Drukte-management dus.

En verder, dus goed verlopen. Alles met betrekking tot de logistiek loopt en draait. Ambulance-inzet, voorheen verantwoordelijk voor stevige opstoppingen of gaten onderweg, gaat soort van vlekkeloos. En zo hebben we vele voorbeelden. Wij zullen wel zelf in de parade nog wat flexibeler moeten zijn en spelen met starten/stoppen, hem aaneengesloten krijgen/laten, kortom, een aandachtspunt.

Afsluitend, in Haarlem ook ondanks het weer en de voorspellingen grote getale mensen op de been. En best wel leuke, nieuwe initiatieven langs het stilstaand corso en in de omgeving. Hoorde veel ideeën om dat in 2017 verder uit te bouwen.

De figuratie ook op zondag een poosje op de wagens houden, is een goede zet geweest. De figuranten zelf genoten, hoefden niets eens zoveel te figureren, want werden enorm vaak op de foto gezet.

Kortom, we kunnen met een gerust hart richting 70^ste corso, met nog wat verbeterpunten en met een mooi thema waar we zelf en de anderen veel mee kunnen:

DUTCH DESIGN.

Beetje druk

Het was druk

Ook op onze eigen (succesvolle) tribune 

Beetje onaardig weer (maar viel later nog wel mee, brrr)

Mooi en druk dus

En genoeg voor onze eigen (inwendige) mens

Druk en feest in Haarlem

Druk in Noordwijk

In Hillegom al wat bloemen geleend.

And the winners are

Hierbij de prijswinnaars 2016.

Praalwagens

1e Keukenhof met Delfts Blauw

2e Corsogroep De Zilk met Catwalk

3e Bloemenbadplaats Noordwijk met 150 jaar Badmode

Luxe wagens

1e Opel Admiral van Gebr. Langeveld

2e Audi A3 van Bloemenatelier Capri

3e Vuilniswagen van Meerlanden

En nog een paar plaatjes:

De prijswinnaar bij de luxe wagens, nog in de corsohal

De stoet moest wat lang wachten op de rondweg bij Voorhout, vanwege twee weigeraars. Beter toen dan straks onderweg

Ook kunst(ig), hier een gestileerd weefgetouw in bloemen, zie de Lakenhal, Leiden

En het thema voor 2017 alvast: Dutch design

1 beeld zegt meer dan ...

Omdat het corso vooral ook een lust voor het oog is

Praalwagen in wording

Veel geïnterviewd, ook door Haarlem 105, op een toevallige plek

De inwendige mens is ook goed georganiseerd 

En natuurlijk Bo zelf

Wie niet groot is, moet ...

Praalwagen in wording 2 (waar kunststuk)

Techniche kapitein Werner ziet dat het goed is

Steekkapitein Gerrit is met een heel grote naald bezig

Een van de vele rondleidingen (door 1 vd 10 rondleiders)

Corso-negotie

Tja

En de leverancier van mijn vanavond te onthullen corso-schoenen

De periferie

Echt begonnen, Jacoba van Beieren steekt

We hebben het deze dagen natuurlijk veel over de grote aantallen stekers/vrijwilligers die de bloemen op de praalwagens prikken. Dat zijn er ook erg veel, die met veel enthousiasme zich van hun taak kwijten. Dat gaat via de door ons bedachte term Stekersvereniging. In het dagelijks leven zijn die stekersverenigingen een voetbalclub, de scouting of de mensen van een volkstuinverenging. Veel handjes dus, maar ook in de voorbereiding zijn die stekersverenigingen betrokken bij de totstandkoming. Ze kijken mee bij het ontwerpen, weten van de figuratie af, wikkelen vaak de praalwagens voor het purren (ook al weer van die vaktaal), overleggen met de toegewezen arrangeur, noem maar op.

Was best vroeg bij Wakker Nederland, maar wel leuk (zo te zien)

Bij het jureren is er ook een prijs voor de “beste stekersprestatie”, naast de prijs voor de mooiste/beste praalwagen (en ook nog de prijs voor de mooiste luxe wagen). Kortom, belangrijke groepje vrijwilligers.

De bollenband was er ook weer bij

Maar daarnaast zijn er nog veel andere mensen, op vrijwillige basis, betrokken bij het mooist bloemencorso op deze aardkloot J. Figuranten noemde ik al, zij geven op tijdens de tocht dat beetje extra aan al dat mooie steek- en bloemwerk. Al vaker sprak ik over de vele verkeersregelaars die we nodig hebben. 70 zijn er apart opgeleid, diverse met al een toestemming haken daar bij aan. En, net als andere jaren, werken we daarbij samen met het ROC Mondriaan in Den haag. We zijn inmiddels officieel onderdeel van het lespakket geworden. Geven zelfs les in corso-veiligheid. En de jongens en meisje die de betreffende opleiding doen, helpen de corso-opbouwdagen, maar ook tijdens de route/stoet mee. Als parkeerwacht, toegangscontroleur, in de hal lopen ze rond, als verkeersregelaar onderweg, in het zogeheten mobiele team (op een deel van de 14 scooters die rondcrossen, uhh –rijden, voor en naast het corso) en bij de tribune (zie eerdere verhalen).

In de hal lopen dan ook weer de nodige huismeesters (jaja, mooie termen bedenken kunnen we wel..) en in de stoet veel muzikanten, in de vele (top)korpsen die een etappe “doen”. De juryleden, uit het gehele (sierteelt)land, doen hun klusje ook vrijwillig. Die voor de genoemde stekersprijs zijn daar zelfs de drie opbouwdagen constant mee bezig.

ROC-ers in actie (!)

En Verschoor kranen zet vrijwillig een van zijn grote kranen en ten behoeve van de verlichting van het buitenterrein bij de opbouwhal. Die opbouwhal, ik  ben nu toch bezig, wordt dan weer ter beschikking gesteld door de directie van Deleeuw Flowerbulbs groep.

Kortom, nou ja: gewoon…

Van nieuwe dingen en zo

Een uitprobeersel, zo te noemen, is de introductie van zogeheten betaalde tribunes. Er staan langs de route van het bloemencorso op diverse plekken al tribunes, maar dat zijn, ik verzin maar een woord, doelgroeptribunes. Meestal van de gemeenten die hun gasten daarop verwelkomen of van organisaties die het aanbieden aan een bepaalde doelgroep. Is die term toch zo gek nog niet!

We krijgen bij het bloemencorso best wel veel vragen van mensen die informeerden of zij niet ook ergens op een tribune konden plaatsnemen en die moesten we dan meestal teleurstellen. En verder, bij zeker onze grote (qua tribune dan) corsobroer het corso van Zundert, staat zo ongeveer half Zundert vol met tribunes, waar men dan voor best nog wel stevige bedragen kaartjes moet kopen en waar je geen lege plekken meer ziet. En dat terwijl de bezoeker van buiten Zundert ook al entree moet betalen om Zundert in te komen en het corso te bekijken. Dat laatst, die entree, daar kijken we best wel eens verlekkerd naar, want daarmee zou onze penningmeester een heel andere invulling van zijn klus hebben. 65.000 betalende bezoekers, wie wil dat nu niet. En toch is dat geen optie voor ons. Wanneer we het overigens al zouden willen, want we willen eigenlijk toch een corso voor iedereen maken en laten rijden. Maar ook technisch gaat het niet lukken, want we kunnen moeilijk de streek afsluiten. En in een afsluitbaar dorp rondrijden, doet dan weer geen recht aan het inmiddels opgebouwde miljoenenpubliek. Overigens, om de mensen toch de gelegenheid te geven om een bijdragen aan het corso te geven of te betalen voor hun bezoek, is destijds de schooiwagen gegeven, waar de bezoeker vrijwillig zijn ondersteuning kan geven.

Bezoekers dragen vrijwillig bij aan corso via de schooiwagen

Maar, waarom zouden we dan niet toch kijken of we wat met tribunes kunnen doen. Ook daarin wel een verschil met Zundert, want daar is gewoon de helft van de route met tribunes gevuld en wil je het corso gewoon staand bekijken moet je “naar de achterkant van het dorp”. Maar, niet teveel naar anderen kijken en het verhaal zelf regelen. Eerst maar eens op kleine schaal uitproberen met een (1) tribune. We zijn na lang zoeken, nou ja, uitgekomen op een mooie vlakke parkeerplaats tegenover de opbouwhallen, aangeboden door onze overbuurman, kraanmachinist Verschoor. De dank daarvoor mag ook wel eens geblogged worden. Diezelfde kranenman zet overigens tijdens de opbouwdagen een van zijn grotere kranen overeind en heeft daar dan enorme schijnwerpers in die het terrein van de opbouwhal verlichten. Erg fijn. Maar goed, ik dwaal weer af. Daar dus de eerste probeertribune, ook omdat dan aan de overkant, bij die opbouwhal, de tribunebezoekers hun auto’s kunnen parkeren. Het concept van de tribune is daarbij ook dat we niet alleen “zo’n ding” neerzetten, er is ook een toiletvoorziening en catering geregeld. De gasten krijgen een kopje koffie of thee aangeboden en verder de gelegenheid bij de cateraar een broodje te kopen te worden. Iedereen krijgt dan ook nog eens de naam van de cateraar door om bijvoorbeeld vooraf iets meer dan alleen broodjes te regelen. En, ook niet onbelangrijk, er komt ook een opperspreekstalmeester bij te staan.

We doen het wel heel modern, want er is een digitaal ticketverkoopsysteem ingeschakeld (Eventbrite), dat tevens gebruikt wordt om de toegang te controleren, scannen van parkeerkaarten en de toegang zelf. Dat deel houd ik zelf goed in de gaten en ik moet zeggen, het werkt fantastisch, klantvriendelijk en strak.

Ook de vrienden ondersteunen het corso

Het concept werkt dus, want vanaf de bekendmaking in januari kwamen eerst mondjesmaat maar wel direct al de eerste bestellingen binnen en dat bleef zo door gaan. Ook werden er twee grote orders geplaatst en een bedrijfsuitje (met lunchbuffet). Alles kan dus. Telkenmale konden we de tribune weer wat vergroten, zodat we na begonnen te zijn met een tribune met 200 plaatsen, deze week de inschrijving moesten sluiten nadat de maximale 450 plaatsen van de tribune die er maximaal kan staan waren verkocht. Nog steeds komen er mails van mensen die kaarten willen kopen. Jammer, maar goed begin voor volgend jaar. Nu eerst de ervaring met de tribune zelf, het georganiseer en alles eromheen op doen en dan besluiten of we met deze en meerdere tribunes verder gaan. Want er komt dus best ook nog wel wat voor kijken.

De eerste lering is al, dat ging deze keer trouwens goed hoor, en wel dat we de tribune bij goed toegankelijke en grote parkeerplaatsen moeten zetten, want nagenoeg elke order is vergezeld gegaan van de aankoop van een parkeerplaats.

Leuke nieuwe aanpak in corso 2016!