donderdag 23 april 2015

Kijken

Het corso, en ook de opbouw ervan, moet je vooral (be)kijken.

Ze worden steeds bijzonderderder, die luxe wagens

Afscheid van 40 jaar groene, Limburgse corsovlijt en Jan Cox

De toch aanwezige Straatklinkers meteen maar
 een aubade laten spelen



Hard aan het werk
Een feest moet je vieren
Mooie kleurrijke praalwagen, beetje Mondriaan

Scooter in slagorde, wachtend op
wat komen gaat en het corsoweekend
Stekers in slagorde, wachtend op
wat komen gaat, het eten

En aan een enkele praalwagen moet
nog erg veel gebeuren


woensdag 22 april 2015

De eerste

Hier gaat het natuurlijk om...
Hij zit er op, de eerste (echte) dag van de corso-opbouw. En we mogen zeggen, een goede dag. Wat je veel hoorde vandaag was: “Wat zijn die bloemen heerlijk”. Goede kwaliteit, in alle soorten en maten en alle kleuren. Nou ja, niet alles moet natuurlijk voor 100 % geregeld zijn, want voor het mooie zouden we nog wat oranje en een heel plukkie rode tulpen willen hebben. Bij 200 jaar Koninkrijk hoort natuurlijk oranje (daarover later meer…) en we hebben een aantal praalwagens waar rood zo mooi zou passen. Op dit vlak komt het dit jaar vermoedelijk echt allemaal goed, want we hebben inmiddels een mooie hoek rode tulpen gespot, waar we donderdagochtend nog even snel met een koppel mensen in gaan om nog de nodige kratten te scoren. En wanneer de zon vannacht nog even schijnt zouden we zelfs die oranje tulpen nog kunnen hebben. Maar ja, of dat lukt?
Wie is nu wie?
De eerste steek zit er ook op. Op de praalwagens van Teylingen, de gemeente waar we al 12 jaar te gast zijn met de opbouw in de Klinkenberghallen te Sassenheim. Alweer heel wat jaren geleden, volgens mij 6, bedacht de toenmalige burgemeester de eerste steek om daarmee ook de opbouwdagen wat meer bekendheid te geven. Wang het corso zelf genereert wel meer dan voldoende publiciteit, maar voor de dagen ervoor kon wat extra aandacht geen kwaad. Ik moet zeggen dat dit zeker gelukt is. Rondom de start van het corso, dus de bouw, wordt er inmiddels veel geschreven en de ether in gestuurd. Er waren ook vanmiddag weer veel media aanwezig. En dat was dus de bedoeling, want het corso is natuurlijk mooi en een fenomeen, maar ook de totstandkoming is gewoon een mooie klus en prestatie. Dit jaar, en dat had uiteraard met het thema te maken, werd die eerste steek gedaan door Oranje…, ja wat is ie eigenlijk, Johan Vlemmix. We hoefden overigens niet te zoeken waar ie was toen ie binnenkwam. Hij was wat opvallend uitgedost, zullen we maar zeggen, in knaloranje, tot en met zijn schoenen (en de trouwe volgers weten dat ik iets met schoenen heb). Zijn enthousiasme was overigens aanstekelijk, hij vond het geweldig en ook een eer om deze handeling te kunnen doen. En dat de door hem (en de burgemeester en mij) gestoken hyacinten er na 10 minuten weer afgingen om vervangen te worden door “goed” gestoken exemplaren, mocht de pret niet drukken.
Lekker ontspannen werken, wanneer alles werkt
Ook de eerste dag van corsoradio, door Omroep Bo, de omroep van de Bollenstreek. Dat hoort natuurlijk bij elkaar, Bollenstreek, Bo en corso, vandaar die corsoradio. Vorig jaar wilden we dit ook al (voor die mensen die nu denken dat ik er wat mee te maken zou hebben (nou ja, misschien toch wel een beetje hoor)), maar toen liet de externe techniek ons in de steek. Daarom des te leuker dat het vanaf het begin goed ging en dat er 9 uur live vanuit de corsohal werd uitgezonden. De uitzending stond daarbij ook nog eens in de hal op. Mooi zo’n lokale-regionale omroep. Naast Bo overigens ook nog een ploeg van Koffietijd alwaar het corso semi-live de uitzending in kwam, Omroep West kwam opnamen maken voor een item over de opbouw, enkele stagiaires van de school van de Journalistiek (direct maar gestrikt als stagiair voor Bo volgend jaar) maar een projectuitzending en ongetwijfeld vergeet ik er nu nog enkele. Morgen nog veel meer, waaronder Radio 1, die nog even wat wil weten over de Kamervragen rondom de regelgeving. Ja, echt wat los gemaakt dus.
Het hele steekgebeuren zelf, ik meldde al wat over de bloemen en de kwaliteit, ging eigenlijk best wel soepeltjes. De grotendeels vernieuwde opbouwcommissie heeft samen met de andere commissies veel tijd in de voorbereidingen gestopt en in de vernieuwingen (alles ook wel een beetje strakker), wat zijn vruchten afwerpt. Het loopt gewoon lekker.

En veel muziek, hier de enthousiaste Bollenband

dinsdag 21 april 2015

Op de valreep

We zijn natuurlijk zo’n beetje het gehele jaar bezig met het corso, een half jaar intensief bezig met het corso , anderhalve maand zeer intensief bezig met het corso en een week giga-intensief bezig met het corso. En hoewel we dus zo’n jaar bezig zijn met het corso, moeten er toch altijd nog net een paar dingen op het laatste moment geregeld worden. Het mooie is dat dit dan altijd (of nou ja bijna altijd) lukt. Maar het is wel eens spannend en zo.
Het is soms wat behelpen
Zo kwam vandaag pas rond dat we op de diverse doorkomstplekken met een tribune en ontvangsten voldoende spreekstalmeesters hebben. Vanwege de uitval van Gerard de Wagt dan natuurlijk. Maar, is rond. Zo ook de laatste speaker voor de aankondiging van de schooiwagen in het corso. Je weet wel, de praalwagen van het publiek. Die laten we al vanaf bijna het begin aankondigen door een lokale bekendheid (of schone of beide), om nog een keer uit te leggen wat het nu precies is en vooral dat het vrijblijvend is, doch zeer wordt gewaardeerd. We hebben een hele upgrading, om het eens in goed Nederlands te zeggen, doorgevoerd, maar de speakers zijn behouden gebleven. Het effect daarvan was destijds het meest merkbaar dus. En, de laatste opengevallen plek, in Haarlem, is nu, net, vanmiddag, ingevuld. Pjoe.


Jaja, de eerste pennen zitten er in
We zochten ook nog wat van die verkeerslichtkegels, waar de politie altijd driftig mee staat te zwaaien wanneer ze je willen aanhouden, doch die wij ook voor onze verkeersregelaars goed kunnen gebruiken. Wilde niet helemaal lukken, doch een tweet vorige week leverde op dat we er ineens snel voldoende kunnen lenen. Dank dus.
Nog zoiets dat op het laatste moment met wat tweets en Facebook berichten rondkwam zijn de verkeersregelaars zelf. We beginnen begin van het jaar al met werven, er kwamen er dan ok wel best een aantal op af, doch nog niet voldoende. Gelukkig overigens kunnen we voor die verkeersregelaars ook een beroep doen op het ROC Mondriaan uit Den Haag. Zij leveren er op de corsodag maar liefst 25. Vorige week waren we nog op zoek naar 5 verkeersregelaars en jawel, dit weekend er zes op kunnen schrijven. Op de valreep en net op tijd voor de cursus verkeersregelaar die voor maar liefst 50 vrijwilligers gegeven kon worden. (De leerlingen van het ROC hoeven die cursus niet te doen, doch krijgen van mensen van ons corso-les.) Nu kunnen we op alle punten waar we zelf het verkeer mogen regelen en begeleiden dit met vrijwilligers doen. Maar, een gewaarschuwd mens, er zijn best veel plekken waar we dat slechts met gecertifieerde, dus professionele, dus betaalde krachten mogen, in feite dus moeten doen. Het zij zo, ik weet dat de meeste van onze mensen dat heel goed ook zouden kunnen. Maar,…. mag niet.
Leuk speelgoed 

Vandaag ook heel veel de hal binnen gekomen voor de grote aftrap op woensdag. Maar dat is dan niet op de valreep, maar gewoon volgens planning. De meeste luxe wagens zijn er al, een heel deel heeft zijn bloembepakking al op zich. Alle door De Meerlanden aangeboden afval- of recylecontainers zijn binnen, een hele bups omdat we steeds meer en beter aan afvalscheiding doen. Cateringplein is helemaal gereed (we hebben er zelfs vanavond al kunnen eten, lekker) en de kassa staat. Met een heus pinapparaat dit keer. Jawel.

Plus, de eerste steek is gezet, maar dan natuurlijk niet officieel. Met de tulpenbollen kon men aan de slag, mooie daarvan is dat deze dit jaar door een spoelbedrijf uit Noordwijkerhout even gespoeld zijn, werkt gemakkelijk en staat veel mooier.

 
Maar liefst 50 cursussen gegeven

maandag 20 april 2015

Tekst

Vandaag beetje veel met woorden en teksten bezig geweest. Iedereen druk bezig met het corso natuurlijk, maar daar moet ook nog veel over en bij geschreven worden, met woorden gewerkt.
Zo zijn de laatste nieuwsbrieven voor dit corso de deur uit. Afgelopen (corso)seizoen voor het eerst (voorheen gebeurde het incidenteel nog wel eens) gestructureerd aan de slag met nieuwsbrieven. En dan direct ook maar in diverse edities. We maken er drieënhalf. Voor de vrienden (persoonlijke en bedrijfsvrienden, die zijn apart maar lijken uiteraard nogal veel op elkaar). Voor de vrijwilligers en andere betrokkenen. En dan nog een algemene, voor wie maar wil. Voor die laatste kun je je overigens via onze website inschrijven. Moet je doen, is best heel leuk. En we hebben er best wat werk aan, dus hoe meer we er mogen versturen, hoe liever we dat doen.
Een eenvoudige doch doeltreffende tekst
Andere teksten waar we druk mee waren, waren de teksten inzake alle deelnemers, bijvoorbeeld op de borden die op de deelnemende voertuigen komen. Dat moet er natuurlijk gelikt uit zien, dus even secuur alles doornemen. Ook hoe men vermeld wordt op onze website. En dat geldt dan ook weer voor al die nieuwe bedrijfsvrienden. We zetten ze allemaal, graag, op de website, waar mogelijk met logo. Maar ook dat moet natuurlijk secuur gaan en zijn. En we hadden er ineens zoveel tegelijk, was best even opletten.
Ook, maar dan vooral in mijn hoofd, met de speeches voor bij de diverse activiteiten bezig. Bij de eerste steek, bij de ontvangst van de diverse groepen die me graag wat willen horen zeggen (althans, dat zeggen ze…). En voor bij de opening op vrijdagavond, op zaterdagochtend, bij de start voor de medewerkers en noem maar op. Nu ik dat zo opschrijf: komt best wat voor kijken dus (ahum).
Dinsdag komt de Turkse staatstelevisie (dat –staats- zeggen ze er zelf telkens bij hoor) en gaan we naar de Hortus. Ook daar maar even wat tekst voor bedacht. Ook voor de uitzending van het corso door Omroep Max met de presentatrice, Mascha de Rooij, de teksten doorgenomen. En dan land ik als vanzelf aan bij de algemene tekst voor bij de diverse tribunes en ontvangsten. Normaal maakte onze Gerard de Wagt deze. Hij begon daar al mee voor de presentatie-avond uit, ook  ten behoeve van die presentatie-avond. Maar, het zal wel bekend zijn inmiddels, Gerard is geveld door een herseninfarct (het goede bericht is overigens dat hij vandaag definitief naar huis is gekomen, na een langdurig verblijf in het revalidatiecentrum Rijnland). En heeft dus niets meer voor het corso kunnen doen, ook niet de teksten maken. Gelukkig zijn we zo ver dat we vervangers hebben voor zijn spraakwaterval op die diverse plekken. En zijn we met een van die vervangers, Carla Kieft, die dan ook weer de achtergrond informatie bij de uitzending van Omroep Max verzorgt, druk doende de test te fabrieken. Ook best nog een klusje.
Het cateringplein op de stukloop-ondervloer


In zo’n corsoblog moet je ook een beetje creatief zijn, dus mijn laatste onderwerp over tekst gaat over de vloer van de corsohal. Huh? Ja, voor die ondervloer gebruiken we iets wat we stukloop noemen, ik heb die tekst niet bedacht. Dat is maar liefst 7,5 kilometer verpakkingsmateriaal, aangeboden door Elopak. Het zijn rollen bewerkt karton waar drinkpakken uit worden gemaakt. De tekst daarvan is afgekeurd vanwege misdrukken of anderszins. En aangezien wij de kant zonder tekst gebruiken, de tekst wordt naar onderen gedraaid, zijn we er erg mee gered.

 
Afgekeurde tekst

zondag 19 april 2015

Nevenactiviteiten

En –werkzaamheden. Dit zijn de drukke maanden waarin het moet en gaat gebeuren. Alle voorbereidingen rondom het corso natuurlijk en de bouw plus bloemenjacht. Maar er gebeurt natuurlijk zo veel meer in de Bollenstreek, in en rondom het corso en met ons unieke icoon, de bloembol.
Eerder verhaalde ik al over de kindercorso’s en daaraan gerelateerd de mozaïekwedstrijden. De eerste zijn geweest in Lisse. Bij de mozaïekwedstrijd zijn we nog wel behoorlijk betrokken, wij verzorgen in goed overleg de hyacinten. Zagen namelijk in het begin dat er, zeker in de jaren dat het met de hyacinten allemaal wat moeilijker verliep, een soort van strijd was en we elkaar wel eens in de weg liepen. Nu niet meer dus, op deze wijze heeft men er geen omkijken naar, wij hebben de expertise, de mensen en het materieel. Men betaalt er overigens wel wat voor, maar dat zijn dan de kosten die wij er zelf ook aan hebben.
In Sassenheim was vandaag de corso-lentemarkt (dat corso bedenk ik er een klein beetje bij), ook om de mensen te laten genieten van al het moois dat er op dit moment is te doen in de streek. De evenementen die worden georganiseerd konden dat verkondigen, er werden vrienden voor het corso geworven en er was ook een (1) mozaïek. (Het begin is er dus.) Ook daarvoor regelden wij de bloemen, graag gedaan. In Sassenheim wel een beetje jammer dat de winkeliers/ondernemers niet de gelegenheid te baat namen om er een leuke koopzondag aan te koppelen. Beetje gemiste kans.
Afgelopen week de start van een ander leuke bollenattractie. De Tulperij, enthousiaste ondernemers die hun bedrijf en de Bollen(streek) benutten om toeristen te vermaken, hielden de extra actie Bubbelen in de Bollen, om nog meer mensen enthousiast te maken. En al kwamen er dan niet al te veel in zwembroek op af, het maakt wel weer dat er de loop en de praat in zit.
Zelfs het luchtkussen was 200 jaar Koninkrijk
Nog een mooi gekoppeld evenement, tevens voor het goede doel, is de 2e Hollen door de Bollen. Team Bollenstreek van de Roparun gebruikt de mooie periode, de mooie velden en de mooie straatjes om een prestatieloop te organiseren. Vorig jaar al behoorlijk succesvol, dit jaar daarom naast de 5 en 10 km prestatieloop ook een wandeltocht (de route was toch vrij) en een kinderloop(je) (de ouders waren er toch). Ruim 800 deelnemers. Vorig jaar zelf nog wat behulpzaam geweest bij de organisatie, vooral daar waar het de regeltjes en vergunning betreft (de loop gaat door twee gemeenten en je weet, dat is dan altijd weer een extra uitdaging) en de verkeersregelaars. We hebben wat ervaring tenslotte. Hierbij overigens wel wat mensen die niet op tijd aanwezig konden zijn, want het verkeer stond al vroeg vast. Jammer, maar wellicht nog een pluspuntje, wanneer de mensen (die het voor het zeggen hebben) in de Haarlemmermeer het ook gemerkt hebben. Daar zijn ze namelijk van plan om een belangrijke toevoerweg naar Lisse en de Bollenstreek, de Lisserweg, drie weken (ja, precies de drukste bollenweken) af te sluiten voor werkzaamheden. Ik mag natuurlijk niet zeggen: Je verzint het toch niet, dus dan zeg ik dat maar niet... Wij 9 maanden bezig (en ook Keukenhof) over verkeer, routes, omleidingen op corsodag, verkeersstromen en dan krijg je dit.

In het corsoweekend zelf natuurlijk veel activiteiten, ook daar verhaalde ik al wat eerder over en later stip ik er wellicht nog wat aan. Nu wat over de startplek van het corso Noordwijkerhout: Op de vrijdag, voorafgaand aan het stilstaand en verlicht corso, doch ook parallel daaraan. Een stille fanfare (whatever that may be), toneelspelers, Sophie Warmerdam (van de musical). En zaterdag, ik kan er dus helaas zelf niet bij zijn, het optreden van een dansen zanggroep uit Holambra, de Nederlandse kolonie in Brazilië.
Leuk he!
Jongens en meiden uit achterstandswijken in klederdracht en op klompen doen de samba, op klompen dus. Ook daarmee een beetje geholpen, vooral met contacten waar op te treden en wat ervoor terug te krijgen. Ben tenslotte niet voor niets circa 25 keer in Brazilië geweest, in een vorig leven.

vrijdag 17 april 2015

Opbouwen

Er komt wat voor kijken, voordat het corso op de weg staat en kan gaan rijden. Natuurlijk is er een aantal mensen jaarrond mee bezig en een heel grote groep vanaf de jaarwisseling. Doch de grootste aantallen helpen uiteraard de paar dagen voorafgaand aan het corso, bij het steken en wat daar allemaal weer bij komt kijken. We noemen die dagen daarom al een heel tijdje: de opbouwdagen en soms ook wel de opbouwtentoonstellling. Dat  vind ik zelf dan weer een wat curieus woord, want werken is toch geen tentoonstelling (andersom misschien nog wel). Een aantal jaar geleden is ook daar een professionalseringsslag op los gelaten. Ten behoeve van de opbouwers en de werkzaamheden, maar ook voor de bezoekers. We zagen dat in dat bezoek de klad wat begon te komen.
Maar goed dat dit niet zo zichtbaar is
Overigens, vanuit de regelgeving werden ook aan de opbouwdagen steeds weer meer voorwaarden gesteld. Weer terecht, maar ook hier, soms toch wat aan het doorslaan. We willen zelf echt wel dat het goed en veilig verloopt. Als je het komend corso binnenstapt in de opbouwhal zal je merken dat we het allemaal weer een stap echter doen. Ook al is het voor een paar dagen, het lijkt net alsof we het langzamerhand bedrijfsmatig en professioneel doen. Petje af hoor, voor iedereen.
Afgelopen week is de hal, die ’s winters een tennishal is, omgebouwd: vloer over de tennisvloer, plastic laag eronder (tegen het water), waterafstotend karton er op (tegen het water en vuil) en aan de slag. Dit weekend de volgende fase, EHBO ruimte inrichten, cateringruimte inrichten, verkoopruimte inrichten, fietsenstalling (voor 300! Fietsen) inrichten, parkeren regelen, ontvangstruimte inrichten (komen namelijk best veel speciale gasten). Kortom, kortom.
We zien derhalve de bezoekersaantallen weer toenemen. De bezoekers moeten ook het gevoel hebben dat ze welkom zijn (ook al is het voor de werkers best wel eens lastig, ik weet het, maar het zijn onze klanten). Vorig jaar ook begonnen met het (gestructureerd) geven van rondleidingen. Van groepen, maar ook de individuele bezoeker kan daarbij aanhaken. Inmiddels hebben we daarom al vijf rondleiders en ze hebben allemaal een redelijk vol schema. Ook zijn er diverse netwerkbijeenkomsten voor ondernemersclubs of andere verbanden. Daar zal ik vooral ook mijn opwachting maken (en rondleidingen geven). Een van die clubs is het Radisson Blu Palace Hotel Noordwijk. Daar zal ik extra zorgvuldig aandacht aan geven. Palace namelijk is een belangrijke partner voor ons, met de presentatie-avond en het medewerkersfeest. We komen er graag en willen daarom graag wat terug doen.
Mag trouwens (w.s.) dinsdag nog op de TV en dan wel de Turkse staatstelevisie. Maakt een documentaire over de totstandkoming van het bloemencorso. In dat kader gaan we ook nog op bezoek bij de Hortus botanicus Leiden. De bolgewassen vinden namelijk gedeeltelijk hon oorsprong ook in Turkije en omgeving. Carolus Clusius, de stichter van deze hortus, was daarin de sleutelfiguur.
 
Zoveel zijn het er dan wel niet meer, maar blijft imposant 
En, de tractoren zitten onder de (oude) onderstellen. Altijd spectaculair om te zien.



donderdag 16 april 2015

Wie de jeugd heeft, ...

Al wat vaker heb ik aangegeven dat het bloemencorso echt iets van de streek is, maatschappelijk verankerd, bindend binnen en tussen verenigingen, maar ook hele families betrekt. Er staat wat dat betreft een heel mooi artikel in de corsokrant (die dit jaar in een oplage van maar liefst 220.000 wordt verspreid) over een familie die op heel veel manieren betrokken is bij het corso. Leuk om te lezen volgende week.
Ook bij de jeugd leeft het corso, we doen daar veel aan en ook in de diverse doorkomstplaatsen wordt er veel aan gedaan door plaatselijke groeperingen of enthousiastelingen.
We moeten er nog wel wat aan doen 
Zo komen er veel scholen naar de opbouwdagen in de Klinkenberghallen, in schooltijd of op woensdagmiddag. Voor die scholen hebben we dan ook speciale afspraken, tot aan het op bepaalde (ja, wel de wat minder drukke) momenten gratis binnenkomen. De gemeente Teylingen zelfs, die altijd de 1e steek organiseert (met Johan Vlemmix dit jaar dus), richt zich eveneens op de jeugd door er een wedstrijd aan te verbinden, ijsjes uit te delen of cup cakes te maken. Om de kinderen enthousiast te maken voor het corso, bloemen, bollen, de streek, maar dat worden ze eigenlijk “vanzelf al”.
In veel plaatsen worden inmiddels mozaïekwedstrijden georganiseerd, waarbij je steeds meer jeugd ziet, zeker daar waar straten of buurten zich met zo’n mozaïek bezig houden. En natuurlijk de vele kindercorso’s in de streek. Komend weekend al, en in het corsoweekend, van tevoren of kort voorafgaand aan het bloemencorso zelf. Dat is zo leuk om te zien. En niet om het een of ander (ik ben Voorhouter, voor wie het nog niet wist), maar het kindercorso in Voorhout spant daarbij toch wel de troon. Overigens, die andere kindercorso’s mogen er ook zijn en hebben hun charme, maar die in Voorhout is wel echt heel leuk en bijzonder. Een enorme optocht van versierde van-alles-en-nog-wat’s.  Kinderen vergezeld van papa, mama, opa en/of oma , met fietsen traptractoren, bolderkarren, zelf gefabriekte voertuigjes, kinderwagens, driewielers, nog veel meer. En allemaal mooi opgemaakt. De laatste jaren ook steeds vaker in het thema van het “grote“ corso. Of het het grootse kindercorso is, dat weet ik niet, het is in ieder geval erg groot en het al zeker het grootste zijn dat “zelf” wordt gemaakt. Bij een ander groot kindercorso worden namelijk de fietsen allemaal centraal door arrangeurs gemaakt. Her niet, hier maken de kinderen, soms een beetje geholpen door de grote mensen…, al die kunstwerken.
Dit gaat zo leuk worden ......

Ik zei al: steeds meer in het thema van het grote corso. Er zijn zelfs twee mini-kinderpraalwagens in de maak bij ons. Ik heb er stiekem foto’s van gemaakt, een al in de purschuim gezet, de ander nog in het karton. Leuk he!
Zal er nog een zwaailicht op komen…..?