zondag 26 april 2015

Afgedraaid

Op de foto van de start is het al druk
Wij en het programma. Maar allebei in de goede zin van het woord. Het programma, lees de draaiboeken en alles wat er verder op papier is gezet, werkt inmiddels zo goed dat we ze inderdaad kunnen afdraaien. En het gaat dan vanzelf niet vanzelf, we moeten er best nog wat aan doen. Doch dat is erg goed gegaan. Zelfs de weergoden hielpen (uiteindelijk) goed mee. Op zaterdagochtend (vroeg) onderweg van Noordwijkerhout naar Noordwijk deden die weergoden dat wat de brandweer vrijdagmiddag ook had gedaan, namelijk alle bloemen nog even van een opfrisser voorzien. Ook de chauffeurs, die er iets minder blij mee waren. En ook wachtend in Noordwijk op het startschot bleef het nog uit de lucht komen, alles en iedereen toch wat nat en klam makend. Maar, alsof die duvel en zo, bij het officiële startschot werd het droog en onderweg vielen er nog wel wat spetters, maar dat mocht geen echte naam meer hebben. In de loop van de middag werd het zelfs nog heel aardig. En ook al was het ’s ochtend somber, het had geen effect op de bezoekersaantallen, bleek. Dat startschot was best heel leuk, met de Bloemenkoningin van Noordwijk, haar pages, de hoofddirecteur van de ANWB Frits van Bruggen, de burgemeester van Noordwijk, de ambassadeur van China, de voorzitter van de stichting Bloem en Zee en moi. De fotografen moesten wel een grote fotocamera hebben om iedereen er op te zetten dus.
Beetje druk is het wel
Druk vanaf het begin, in Noordwijk zelfs zodanig dat er geen parkeerplekken voor de touringcars waren. Ze werden op een gegeven moment “afgestopt” bij Beuk om hun toeschouwers aldaar het corso te laten zien. Dus ook druk op de Van Berckelweg. Eigenlijk ging het de gehele ochtend verder goed tot Sassenheim aan toe. Ja, altijd gedoe bij de spoorwegovergang in Voorhout, waardoor de stoet vaak stil stond (er komen toch wel erg veel treinen voorbij daar), maar door het trucje dat we bedacht hadden, hele stoet stil bij het aangaan van de rode lampen van de spoorbomen, zorgde er wel voor dat het geheel nog behoorlijk aaneengesloten door het andere deel van Voorhout en de eerst meters in Sassenheim reed. En, je kunt gewoon wat langer genieten van al dat moois, toch!
Wederom met dank aan de Bernardus in Sassenheim, daar lekker gegeten en andere belangrijke dingen gedaan (toilet of zo). Want daarna kwam natuurlijk de echte uitdaging en ook het deel waar vorig jaar nog wat te verbeteren viel. Lisse, het Vierkant en de Corso-Keukenhof-boulevard. Plus de opnamen van Omroep MAX voor het gemeentehuis. En daar kan ik dit jaar lekker kort over zijn, dat is een goed teken. Het ging prima, het bleef allemaal rijden, er ontstonden geen (echte) gaten, geen nooduitrukken van hulpdiensten (daar kunnen we dan sowieso niets aan doen), geen materiaalpech. Kortom, we reden aaneengesloten en op tijd door Lisse heen en richting Hillegom. En wel, heul verschrikkelijk druk vanaf het middaguur (ochtend dus gewoon heel druk J). Over de hoofden lopen op het Vierkant (Kleintje Pils genoot juist daar van het meest van het publiek en het optreden, want ze stonden daar toevallig wel even stil en de stemming zat er snel in), en bij Keukenhof, ja, daar is eigenlijk dan geen definitie meer voor. Dus crowded, dan maar.
En in Hillegom ook
Maar daardoor konden we ook op tijd naar Hillegom. Het is al jaren de uitdaging om in Hillegom op tijd te zijn en aaneengesloten. Ondanks dat we Lisse op tijd uit waren wel ietsje te laat in Hillegom, maar dat was 10 minuten. Nou, daar doen we het andere jaren ook voor. Beetje veroorzaakt door wat muziekkorpsen ontstond er ook een gaatje, maar dat trokken we snel dicht, waardoor we toch aaneengesloten en behoorlijk om tijd door Hillegom gingen en bij het Ford Museum aankwamen, om de avondmaaltijd te nuttigen. Laat dat nu dit jaar nasi geweest zijn. Overigens, net als alle voorgaande jaren!
Foto's van corsowagens zijn er genoeg
We zaten in het Ford museum al te genieten van hoe het tot dan toe was gegaan en de staart naar Haarlem ging zo mogelijk nog vlekkelozer. Op de minuut nauwkeurig, aaneengesloten en met nog heel mooie praalwagen reden we naar de Gedempte Oude Gracht. En daar staat ie nu (op moment van dit schrijven dus). We zijn blij en voldaan (en een beetje afgedraaid, maar daardoor volop energie).
De schattingen van de mensen die meereden en ook vanuit de centrale regie in Sassenheim zijn dat het bloemencorso van 2015 weer meer mensen trok, ondanks de qua weersituatie wat mindere start. Die centrale regie heeft de zaken ook steeds beter op de rit. Daardoor was het vooral goed mogelijk om na afloop op slimme manieren de Bollenstreek weer leeg en snel mobiel te krijgen. Dat ging heel goed merkte men daar, maar merkte ik ook tijdens mijn hobbelen tussen de verschillende plekken waar ik mijn opwachting maak.
De schooiwagen op de rug gezien
De schooiwagen deed het ook goed. De upgrading, maar ook de nog betere inzet van de scouts zorgden er voor dat er zo’n 20 % meer geld is opgehaald, wat we natuurlijk erg goed kunnen gebruiken. En wat dit jaar kennelijk meer opviel, was dat het verhaal waar we ons al lang aan storen, de orgelman, nu ook door anderen is opgevallen (en waarschijnlijk wel tot wat acties zal leiden, ons lukt het tot nu toe niet om degenen die er over mogen gaan in actie te krijgen). Zo’n orgelman die in feite het schooien afroomt en daardoor laat ik het toch maar noemen misbruik maakt van de situatie. Wij organiseren zo’n mooi festijn, wat ons veel energie kost en waarvoor wat vergunningen nodig hebben en hij loopt daar zo maar doorheen. Zelfs een bedankje kan er niet af. Moest dus niet kunnen.
Ook uit de lucht is het mooi
Maar, dissonant of niet, het was een gigantisch mooi corso van de Bollenstreek, deze 2015-editie.
Nog even genieten van het stilstaand corso in Haarlem. Het weer slaat ook zondag om van toch niet zo heel fraai naar best nog wel aardig (mooie terminologieën, nietwaar?).











zaterdag 25 april 2015

De kop is eraf

De corsovrijwilliger
Het verlichte avondcorso in Noordwijkerhout zit er al weer op. Een groot succes, een enorme mensenmassa, beetje firs en wat gedoe met verkeerd geparkeerde auto’s (die zelfs weggesleept moesten worden). Jammer.
Het was ’s middags al gezellig, lees erg, druk in Noordwijkerhout, mensen die genoten van al het prach en praal dat daar was neergezet. Ook met veel leuke activiteiten er omheen. Maar we konden natuurlijk niet wachten op de start van het corso zelf. En zoals het zo’n evenement betaamt, met een echte opening, -praatjes en –handeling. Joan Leemhuis van Nationaal comité 4 en 5 mei en Rein Willems van Nationaal comité 200 jaar Koninkrijk verrichten dat met verve. Beide met een stevig verhaal, met aandacht voor vrijheid, de democratie en de vrijwilligers. Vanuit die gedachte was de openingshandeling een toepasselijke, op een corsovrijwilligers werden twee symbolische schouderklopjes gezet, als dank aan al die vrijwilligers en aan alle andere vrijwilligers in Nederland, waarmee ons land zo mooi is geworden.
Zelf kon ik de prijswinnaars bekend maken, zie hieronder…., en het thema voor volgend jaar, zie hier: Flowers & Fashion.

CdK Jaap Smit ontmoet "zijn" Koninginnen
En toen naar buiten en genieten. De mooie wagens gingen in een lekker tempo aan eenieder voorbij, totdat… verkeerd geparkeerde auto’s de verdere doorgang verhinderden. Beetje jammer dus, niet alleen omdat het corso daar stil door stond, maar ook omdat er wat schade ontstond en dat vinden we natuurlijk altijd erg vervelend. Het mocht de pret echter niet drukken (we maakten zelfs van de nood een deugd, want de Commissaris van de Koning Jaap Smit, die er ook was, maakte kennis met de 4 Koninginnen van Oranje op de praalwagens van Omroep Max, die toevallig net voor de tribune “stilviel”).
Bekendmaking van de prijzen (onder meer)

De uitslagen:

Luxe Wagens:
1.         Nummer 22 Renault Twingo van Renault Nieuwendijk
2.         Nummer 38 Volkswagen Up! van ActiVite
3.         Nummer 46 Ford Transit van DW kozijnen.

Praalwagens:
1.         Nummer 25 Hollandse iconen van Keukenhof
2.         Nummer 19 Gouden Koets van Corsogroep KAVB Hillegom, Haarlem e.o.
3.         Nummer 39 Koninklijke musea van gemeente Leiden.


De sleepwagen 


vrijdag 24 april 2015

Van stilstaan naar rijden

Na gedane arbeid
Zo’n vrijdag is aan de ene kant wel wat relaxt, aan de andere kant gaat het dan wel gebeuren. We zeggen altijd van tevoren: Er zijn altijd twee praalwagens niet klaar op vrijdagochtend, maar we weten nooit precies welke. En jawel, twee praalwagens niet klaar, inmiddels weten we natuurlijk wel welke. Van een zagen we het al vroeg aankomen, de wagen van Keukenhof. Daar zat zo veel (steek)werk aan, dat moest wel “niet goed gaan”. Het mooie van het corso is dat dan alle hens aan dek gaat. Stekers(verenigingen) die juist vroeg klaar zijn, gaan helpen. Zo ook hier. Diverse extra helpende handen, die dan ook nog hun best doen, ook al is het de concurrent. Want er zijn natuurlijk geen concurrenten, allemaal voor hetzelfde doel. Vooral de hyacinten van die praalwagen, de te steken hyacinten dus, waren zeer erg veel bewerkelijk. Ze zijn dan ook van de praalwagens afgehaald om rondom te kunnen werken. Maar ook dit is weer gelukt, voor de ogen van de jury werden de laatste handelingen verricht.
Tot in detail, dit is echte ontbijtkoek
De jury dus al aan de slag op vrijdagochtend. Voor hen is het allemaal ook wat bewerkelijker geworden, vanwege het vroege vertrek uit de hal, doch meer om de wagens ook buiten te beoordelen en inclusief figuratie en muziek. Dus, rondje in de hal in de ochtend, rondje buiten in de middag en rondje met figuratie in de avond. Betekent wel dat ik tijdens de opening en mijn openingspraatje de namen van de prijswinnaar dus letterlijk in mijn handen gedrukt krijg.
Er zijn overigens drie categorieën, die voor de mooiste praalwagen (daar ging het net over), voor de beste steekprestatie (die wordt pas bekend gemaakt tijdens de medewerkersmiddag half mei) en voor de mooiste bijzondere voertuig of luxe wagen (dat wordt ook vrijdagmiddag gejureerd, maar die krijg ik dan iets eerder in handen.
Onder genot van een bakkie
het uitrijden bekijken
Het uitrijden uit de hal blijft altijd wel weer een mooi gezicht en actie. Het is direct de test of ze allemaal willen rijden en of alles heel is en het doet. In de hal namelijk mochten er al twee lekke banden worden gerepareerd en een van de nieuwe onderstellen had problemen met de frequentieregelaar (jaja, ik weet er veel van…). Dat gebeurt dan in ieder geval niet onderweg (hopen we dan maar).
Ze krijgen buiten nog een lekker bui en omdat het gelukkig niet regent doet de brandweer dat, waarvoor natuurlijk dank. Dan is het even rommelig bij het op de weg zetten van de stoet, zag ik met eigen ogen, maar een paar harde brullen en het ging weer goed. Dan, ook dank aan die ander hulpdienst, de politie, onder politie-escorte naar Noordwijkerhout, om daar langzaam maar zeker klaargezet te worden voor het stilstaand corso aldaar (oh, dan klopt mijn kop weer niet) (en de jurering). Het is er mooi weer voor.
Hier even wat rustig, maar dat is de bedriegende schijn

Al eerder wat verhaald over de verder uitbouw van de opbouwdagen, zowel organisatorisch als ten behoeve van het publiek. Beide zijn best wel of eigenlijk gewoon goed gegaan. Bijna 2500 betalende bezoekers in de 2,5 dag en natuurlijk veel van e vrijwilligers, alsmede nog een hele serie relatiebezoeken, onder meer door onze vrienden. Kortom, lekker druk geweest.

We kunnen door de Bollenstreek heen, langs de vele toeschouwers, en op naar Haarlem.


En nog geheim,
voor de openingshandeling




donderdag 23 april 2015

Kijken

Het corso, en ook de opbouw ervan, moet je vooral (be)kijken.

Ze worden steeds bijzonderderder, die luxe wagens

Afscheid van 40 jaar groene, Limburgse corsovlijt en Jan Cox

De toch aanwezige Straatklinkers meteen maar
 een aubade laten spelen



Hard aan het werk
Een feest moet je vieren
Mooie kleurrijke praalwagen, beetje Mondriaan

Scooter in slagorde, wachtend op
wat komen gaat en het corsoweekend
Stekers in slagorde, wachtend op
wat komen gaat, het eten

En aan een enkele praalwagen moet
nog erg veel gebeuren


woensdag 22 april 2015

De eerste

Hier gaat het natuurlijk om...
Hij zit er op, de eerste (echte) dag van de corso-opbouw. En we mogen zeggen, een goede dag. Wat je veel hoorde vandaag was: “Wat zijn die bloemen heerlijk”. Goede kwaliteit, in alle soorten en maten en alle kleuren. Nou ja, niet alles moet natuurlijk voor 100 % geregeld zijn, want voor het mooie zouden we nog wat oranje en een heel plukkie rode tulpen willen hebben. Bij 200 jaar Koninkrijk hoort natuurlijk oranje (daarover later meer…) en we hebben een aantal praalwagens waar rood zo mooi zou passen. Op dit vlak komt het dit jaar vermoedelijk echt allemaal goed, want we hebben inmiddels een mooie hoek rode tulpen gespot, waar we donderdagochtend nog even snel met een koppel mensen in gaan om nog de nodige kratten te scoren. En wanneer de zon vannacht nog even schijnt zouden we zelfs die oranje tulpen nog kunnen hebben. Maar ja, of dat lukt?
Wie is nu wie?
De eerste steek zit er ook op. Op de praalwagens van Teylingen, de gemeente waar we al 12 jaar te gast zijn met de opbouw in de Klinkenberghallen te Sassenheim. Alweer heel wat jaren geleden, volgens mij 6, bedacht de toenmalige burgemeester de eerste steek om daarmee ook de opbouwdagen wat meer bekendheid te geven. Wang het corso zelf genereert wel meer dan voldoende publiciteit, maar voor de dagen ervoor kon wat extra aandacht geen kwaad. Ik moet zeggen dat dit zeker gelukt is. Rondom de start van het corso, dus de bouw, wordt er inmiddels veel geschreven en de ether in gestuurd. Er waren ook vanmiddag weer veel media aanwezig. En dat was dus de bedoeling, want het corso is natuurlijk mooi en een fenomeen, maar ook de totstandkoming is gewoon een mooie klus en prestatie. Dit jaar, en dat had uiteraard met het thema te maken, werd die eerste steek gedaan door Oranje…, ja wat is ie eigenlijk, Johan Vlemmix. We hoefden overigens niet te zoeken waar ie was toen ie binnenkwam. Hij was wat opvallend uitgedost, zullen we maar zeggen, in knaloranje, tot en met zijn schoenen (en de trouwe volgers weten dat ik iets met schoenen heb). Zijn enthousiasme was overigens aanstekelijk, hij vond het geweldig en ook een eer om deze handeling te kunnen doen. En dat de door hem (en de burgemeester en mij) gestoken hyacinten er na 10 minuten weer afgingen om vervangen te worden door “goed” gestoken exemplaren, mocht de pret niet drukken.
Lekker ontspannen werken, wanneer alles werkt
Ook de eerste dag van corsoradio, door Omroep Bo, de omroep van de Bollenstreek. Dat hoort natuurlijk bij elkaar, Bollenstreek, Bo en corso, vandaar die corsoradio. Vorig jaar wilden we dit ook al (voor die mensen die nu denken dat ik er wat mee te maken zou hebben (nou ja, misschien toch wel een beetje hoor)), maar toen liet de externe techniek ons in de steek. Daarom des te leuker dat het vanaf het begin goed ging en dat er 9 uur live vanuit de corsohal werd uitgezonden. De uitzending stond daarbij ook nog eens in de hal op. Mooi zo’n lokale-regionale omroep. Naast Bo overigens ook nog een ploeg van Koffietijd alwaar het corso semi-live de uitzending in kwam, Omroep West kwam opnamen maken voor een item over de opbouw, enkele stagiaires van de school van de Journalistiek (direct maar gestrikt als stagiair voor Bo volgend jaar) maar een projectuitzending en ongetwijfeld vergeet ik er nu nog enkele. Morgen nog veel meer, waaronder Radio 1, die nog even wat wil weten over de Kamervragen rondom de regelgeving. Ja, echt wat los gemaakt dus.
Het hele steekgebeuren zelf, ik meldde al wat over de bloemen en de kwaliteit, ging eigenlijk best wel soepeltjes. De grotendeels vernieuwde opbouwcommissie heeft samen met de andere commissies veel tijd in de voorbereidingen gestopt en in de vernieuwingen (alles ook wel een beetje strakker), wat zijn vruchten afwerpt. Het loopt gewoon lekker.

En veel muziek, hier de enthousiaste Bollenband

dinsdag 21 april 2015

Op de valreep

We zijn natuurlijk zo’n beetje het gehele jaar bezig met het corso, een half jaar intensief bezig met het corso , anderhalve maand zeer intensief bezig met het corso en een week giga-intensief bezig met het corso. En hoewel we dus zo’n jaar bezig zijn met het corso, moeten er toch altijd nog net een paar dingen op het laatste moment geregeld worden. Het mooie is dat dit dan altijd (of nou ja bijna altijd) lukt. Maar het is wel eens spannend en zo.
Het is soms wat behelpen
Zo kwam vandaag pas rond dat we op de diverse doorkomstplekken met een tribune en ontvangsten voldoende spreekstalmeesters hebben. Vanwege de uitval van Gerard de Wagt dan natuurlijk. Maar, is rond. Zo ook de laatste speaker voor de aankondiging van de schooiwagen in het corso. Je weet wel, de praalwagen van het publiek. Die laten we al vanaf bijna het begin aankondigen door een lokale bekendheid (of schone of beide), om nog een keer uit te leggen wat het nu precies is en vooral dat het vrijblijvend is, doch zeer wordt gewaardeerd. We hebben een hele upgrading, om het eens in goed Nederlands te zeggen, doorgevoerd, maar de speakers zijn behouden gebleven. Het effect daarvan was destijds het meest merkbaar dus. En, de laatste opengevallen plek, in Haarlem, is nu, net, vanmiddag, ingevuld. Pjoe.


Jaja, de eerste pennen zitten er in
We zochten ook nog wat van die verkeerslichtkegels, waar de politie altijd driftig mee staat te zwaaien wanneer ze je willen aanhouden, doch die wij ook voor onze verkeersregelaars goed kunnen gebruiken. Wilde niet helemaal lukken, doch een tweet vorige week leverde op dat we er ineens snel voldoende kunnen lenen. Dank dus.
Nog zoiets dat op het laatste moment met wat tweets en Facebook berichten rondkwam zijn de verkeersregelaars zelf. We beginnen begin van het jaar al met werven, er kwamen er dan ok wel best een aantal op af, doch nog niet voldoende. Gelukkig overigens kunnen we voor die verkeersregelaars ook een beroep doen op het ROC Mondriaan uit Den Haag. Zij leveren er op de corsodag maar liefst 25. Vorige week waren we nog op zoek naar 5 verkeersregelaars en jawel, dit weekend er zes op kunnen schrijven. Op de valreep en net op tijd voor de cursus verkeersregelaar die voor maar liefst 50 vrijwilligers gegeven kon worden. (De leerlingen van het ROC hoeven die cursus niet te doen, doch krijgen van mensen van ons corso-les.) Nu kunnen we op alle punten waar we zelf het verkeer mogen regelen en begeleiden dit met vrijwilligers doen. Maar, een gewaarschuwd mens, er zijn best veel plekken waar we dat slechts met gecertifieerde, dus professionele, dus betaalde krachten mogen, in feite dus moeten doen. Het zij zo, ik weet dat de meeste van onze mensen dat heel goed ook zouden kunnen. Maar,…. mag niet.
Leuk speelgoed 

Vandaag ook heel veel de hal binnen gekomen voor de grote aftrap op woensdag. Maar dat is dan niet op de valreep, maar gewoon volgens planning. De meeste luxe wagens zijn er al, een heel deel heeft zijn bloembepakking al op zich. Alle door De Meerlanden aangeboden afval- of recylecontainers zijn binnen, een hele bups omdat we steeds meer en beter aan afvalscheiding doen. Cateringplein is helemaal gereed (we hebben er zelfs vanavond al kunnen eten, lekker) en de kassa staat. Met een heus pinapparaat dit keer. Jawel.

Plus, de eerste steek is gezet, maar dan natuurlijk niet officieel. Met de tulpenbollen kon men aan de slag, mooie daarvan is dat deze dit jaar door een spoelbedrijf uit Noordwijkerhout even gespoeld zijn, werkt gemakkelijk en staat veel mooier.

 
Maar liefst 50 cursussen gegeven